مترسک ها بر دار

نگاه می کنی و عصیان زده می خندی.

من تاب می خورم

و می گریزی....

آیدا

۲/۹/۸۴

صندوق هیچ وقت جز سیاه رنگ دیگری به خود ندیده بود ٬جز یکبار.چند روزی از عروسی خواهرش گذشته بود.مادر را از پشت پنجره ی اتاق دید که بسته ی سفید رنگی را داخل صندوق می گذارد.در فرصتی مناسب به طرف صندوق هجوم برد .به تصور اینکه خواهرش تکه ای از لباس عروسش را جا گذاشته بسته ی سفید رنگ را از داخل صندوق بیرون آورد.صدای فریاد های مادر او را به خود آورد و فهمید صندوق به غیر از لباس عزا میزبان کفنی است که همسایه شان طوبی خانم٬ برای مادر از کربلا سوغات آورده است.

از حیاط صدای شیون به گوش می رسید.خسته بود.پلکهای چشمهایش سنگین می شدند و بر روی هم می افتادند.آهسته به طرف صندوق رفت و در آن را باز کرد.نه از لباس عزا خبری بود نه از کفن مادر.

آهسته درون صندوق رفت و در پوسیده و رنگ و رو رفته ی آن را بست.صدای شیون کمتر شد و حس کرد در تاریکی رخوت آور صندوق غرق می شود.پلک هایش بر روی هم افتادندودلش از گرسنگی مالش رفت.بوی حلوا می آمد.